El Celler de Can Roca in het Spaanse Girona is maandagavond verkozen tot Beste Restaurant ter Wereld. De toonaangevende verkiezing van watermerk San Pellegrino leverde de afgelopen drie jaar steeds dezelfde winnaar op: Noma in Kopenhagen. Het restaurant van Joan Roca in Girona werd de afgelopen twee jaar al tweede. Na drie jaar waarin de Nieuwe Scandinavische Keuken de culinaire wereld domineerde, is de focus van culitoeristen nu weer veilig terug in Spanje.
Lees verder
Posted in Uit eten
Tagged amber, ekkebus, el celler de can roca, fäviken, girona, librije, momofuku, noma, peru, restaurants, roca, san pellegrino, st. john
In het ‘Chinatown’ -nummer van het Amerikaanse eettijdschrijft Lucky Peach (waarover binnenkort meer) las ik een artikel van de hand van Fuchsia Dunlop. In het artikel schrijft ze over haar Londense ervaringen met het fenomeen Chinatown en ze refereerde aan de tijd die ze heeft doorgebracht in Szechuan en de (kook)boeken die ze over de Szechuankeuken schreef. Direct geïnteresseerd begon ik me eens in haar bibliografie te verdiepen en bestelde gelijk maar haar laatste boek: ”Every Grain Of Rice”. Het blijkt de beste aankoop die je als thuiskok-met-voorkeur-voor-Chinees kunt doen.
Posted in Coensumeren
Tagged boek, china, chinees, fuchsia dunlop, kookboek, szechuan
De enige supermarkt in de buurt van mijn werk is een Aldi. Tot voor kort was ik totaal onbekend met het fenomeen, maar inmiddels schep ik er genoegen in om de parels van de puinzooi te scheiden in de liefdeloos neergekwakte koopwaar. Soms verbaas ik me over het feit dat je bij een supermarkt waar je nog geen fatsoenlijk pak melk kunt vinden wél parmahammen aan het bot kunt kopen. Of ik verbaas me over de grimmige wansmaak van sommige producten. En dan heb ik het niet alleen over roze badstoffen sloffen, maar ook over chips met “patatje kapsalon”-smaak.
Lees verder
De eerste keer dat ik haggis at was aan een Schots loch na een paar dagen van lange wandelingen over de West Highland Way. Misschien dat het landschap helpt om in de juiste stemming te komen, of misschien dat ik na negen uur wandelen álles lekker vind, maar ik kon er op dat moment geen genoeg van krijgen. Het is bij dat soort ervaringen altijd maar de vraag in hoeverre het overeind blijft als je je er thuis nog eens aan waagt. Doet een gerecht dat onlosmakelijk verbonden is aan de Schotse hooglanden het eigenlijk wel als je het nuttigt in de Hollandse laaglanden? Tijdens een tripje naar Engeland scoorde ik onlangs een haggis bij de Waitrose en kon het dus gaan proberen.
Posted in Coensumeren
Tagged haggis, ingewanden, lam, lamsvlees, maag, orgaanvlees, schotland, schots, vlees
Fa. Speijkervet is gevestigd in een stuk Amsterdam waar je tot voor kort prima terecht kon voor louche belwinkels, slecht gesorteerde Turkse groenteboeren en andere ondernemingen waarvoor je verder geen moeite gaat doen. Maar opeens is er iets veranderd: in korte tijd zijn er verschillende leuke eetwinkels en koffietenten geopend en op de hoek van de Admiraal de Ruijterweg en de Jan Everetsenstraat zit Speijkervet. En nu wil ik wel in die buurt gaan wonen.
Lees verder
Posted in Uit eten
Tagged amsterdam, bloedworst, ravioli, restaurant, ruig, speijkervet, spek, varken, vegetarisch, vlees
Coenvoer is een tijdje stil geweest, ik weet het. Het was even nodig. Sinds het begin van de site, vorig jaar februari heb ik gedurende 2012 bijna elke werkdag een artikel gepubliceerd. Dat was leuk en interessant, maar na de jaarwisseling was het ook even genoeg.
Lees verder
Het is eigenlijk de enige keuze die je als vegetariër hebt na een avond stappen. Terwijl de rest van het dronken uitgaanspubliek de tanden zet in hamburgers, shoarma en ander afvalvlees, kun jij op zoek naar een broodje falafel. Soms lukt dat, soms niet. In een Brabants dorp was de enige beschikbare vegetarische snack een Turkse pizza waar ze het vlees wel van wilden afschrapen. Soms zou je willen dat het niet gelukt was, zoals toen ik in Leiden op een trein moest wachten en een broodje falafel at dat verdacht veel naar goedkope handzeep smaakte. Ik begon me af te vragen of ik ooit echt van falafel genoten heb. Eigenlijk niet. Om te ontdekken wat er op falafelgebied eigenlijk mogelijk is, ben ik het maar eens zelf gaan maken.
Lees verder voor het recept
Posted in Recepten
Tagged Ei, falafel, kikkererwten, midden-oosten, snack, vegetarisch
Winter in Zeeland en alles blijkt gesloten. Voor Oosterscheldekreeft is het veel te vroeg in het jaar. Dat seizoen begint pas in april. Het toerisme ligt op z’n gat: in Veere, in de zomermaanden een drukke pleisterplaats voor pleziervaart, sluit het enige geopende restaurant zijn deuren om half zes. Een bezoekje aan de brouwerij van Emelisse in Kamperland is in deze tijd van het jaar alleen in het weekend mogelijk. Gelukkig draait in Yerseke de oesterindustrie op volle toeren: toch nog een culi-bestemming voor in de Zeeuwse winter.
Goede voornemens hebben al gauw de neiging om te verworden tot een opsomming van slechte eigenschappen die naar alle waarschijnlijkheid wéér een jaar ongestoord kunnen gisten en door-etteren. Daarom beschrijft het woord ambities waarschijnlijk beter wat ik hieronder uiteen wil zetten. Het gaat hier namelijk om wat ik op culinair gebied wil bereiken in 2013. Echt veel afleren op dat gebied hoef ik van mezelf niet.
Lees verder
Posted in Voer tot nadenken
Tagged 2013, dosa, fergus henderson, india, kimchi, tofu, vis, vlees
Het begon allemaal in de eerste week van maart toen ik, net twee dagen ondergedompeld in de kolkende kermis van Hong Kong, aanschoof bij Perfect Vegetarian Food. In dit ruim opgezette, fel verlichte restaurant in een winkelcentrum in een woonwijk in New Kowloon werd mij in een uurtje tijd een inkijkje gegeven in een nieuwe wereld: de wereld van het nepvlees.
Lees verder
Posted in Coensumeren, Voer tot nadenken
Tagged aziatisch, azië, hong kong, kunstvlees, nepvis, nepvlees, soja, taiwan, tonijn, veganistisch, vegetarisch, vegetarische slager, vietnam, vis, vleesvervangers
